Άρθρο εθελόντριας του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ για την εμπειρία της στο Youth Camp στα Καρπάθια

Κείμενο – Φωτογραφίες: Όλγα Στάθη – εθελόντρια ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ

αναδημοσίευση από το περιοδικό ΒΟΥΝΟ + ΦΥΣΗ της Ορειβατικής & Αναρριχητικής Λέσχης Θεσσαλονίκης – τεύχος 34

Όλα ξεκίνησαν τελείως τυχαία. Με την Έφη ανακαλύψαμε ότι ταυτόχρονα ψαχνόμασταν για Ρουμανία. Η Έφη συγκεκριμένα είχε να προτείνει ένα διεθνές αναρριχητικό youth camp στα Καρπάθια, στο εθνικό πάρκο Bicaz Gorges, που το διοργάνωνε η UIAA. Μια χαρά λέμε, και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε.

Με τρένο λοιπόν το ταξίδι μας, μέσω Βουλγαρίας. Διάρκεια ταξιδιού 17 ώρες μέχρι το Βουκουρέστι. Εκεί, μετά από συνεννόηση με τον υπεύθυνο του camp, Constantin Lacatusu, πήγαμε στο αεροδρόμιο όπου και θα περιμέναμε κάτι Κορεάτες για να φύγουμε όλοι μαζί με mini bus για τον τελικό προορισμό μας. Δυστυχώς το κανονικά 4ωρο ταξίδι με mini bus τελικά διήρκησε 8 ώρες, αφού ο οδηγός δεν ήταν σε καλή κατάσταση για οδήγηση.

Φτάσαμε λοιπόν στο Bicaz-Chei, ένα χωριουδάκι στη ΒΑ Ρουμανία, όπου βρισκόταν και το καταφύγιο όπου θα μέναμε. Μόλις στα 200 μέτρα από το δρόμο, ένα μονοπάτι μας οδηγούσε πίσω από κάτι μεγάλους όγκους βράχου, και κρυμμένο από τον υπόλοιπο κόσμο ήταν το καταφύγιο. Οι συμμετέχοντες στο camp ήταν οι 9 Κορεάτες (7 παιδιά και 2 συνοδοί, των οποίων τα ονόματα κάναμε κάποιες μέρες μέχρι να τα μάθουμε!) και εμείς. Μετά τις συστάσεις με τον Constantin Lacatusu, που είναι ο πρώτος Ρουμάνος που ανέβηκε το Everest και πρόεδρος της ρουμάνικης ομοσπονδίας αναρρίχησης, φάγαμε πρωινό, ξεκουραστήκαμε λίγο και πήγαμε για σκαρφάλωμα σε sport διαδρομές δίπλα από το καταφύγιο. Ο Constantin μας έκανε και μια σύντομη αναρρίχηση για την αναρρίχηση στη Ρουμανία. Εκεί που βρισκόμασταν είχε τουλάχιστον 200 διαδρομές, κάθε βαθμού δυσκολίες, sport ή παραδοσιακές. Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν το ρώσικο σύστημα βαθμολογίας που χρησιμοποιούσαν και, όπως θα διαπιστώναμε και από πρώτο χέρι, η πολλή τεχνητή αναρρίχηση.

16 Αυγούστου

Όλοι μαζί ξεκινήσαμε για μία κλασική διαδρομή και μία από τις παλιότερες, την Creasta Estica, για την οποία η πρόσβαση απαιτούσε διάσχιση δάσους – ζούγκλας. Βαθμός δυσκολίας (4a), 7 σχοινιές, λίγο τεχνητό, πολλά καρφιά, παλιές πλακέτες, κάμποσα σαθρά, αρκετά χορτάρια. Γενικά ωραία διαδρομή. Η δική μας σχοινοσυντροφιά αποτελούταν από την Έφη, εμένα κι ένα Ρουμάνο, τον Florin. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η κατάβαση από μονοπάτι που σε πολλά σημεία γινόταν κανονική καταρρίχηση! Λόγω των πολλών ατόμων τελειώσαμε αργότερα από το αναμενόμενο και καταλήξαμε να τρώμε μεσημεριανό το απόγευμα. Ανακαλύψαμε ότι στη Ρουμανία συνηθίζουν να τρώνε πρώτα μία σούπα και στη συνέχεια έρχεται το κυρίως πιάτο.

17 Αυγούστου

Το πρωί περιλάμβανε λίγη sport αναρρίχηση στις γύρω διαδρομές και μετά το μεσημεριανό (κάτι που δεν αποδείχθηκε και πολύ σοφό) ξεκινήσαμε όλοι μαζί για τον τοίχο Piatra Suhardului, όπου εμείς με τον Constantin θα κάναμε τη Fisura Centrala, 3 σχοινιές, βαθμός δυσκολίας (4a) αλλά 73% τεχνητό μέχρι Α2! Δυσκολευτήκαμε αρκετά να συνηθίσουμε την τεχνητή αναρρίχηση αλλά τελικά τα καταφέραμε. Εν τω μεταξύ η ώρα είχε περάσει, εμείς μόλις που προλάβαμε να τελειώσουμε πριν φύγει τελείως το φως και ορισμένες σχοινοσυντροφιές από τους Κορεάτες σε διπλανές διαδρομές δεν είχαν τελειώσει. Μετά από μικρή αναστάτωση και λίγο ψάξιμο τους εντοπίσαμε, και τελικά όλοι μαζί με φακούς πήραμε το δρόμο του γυρισμού από μονοπάτι που σε κατέβαζε στη βάση του βράχου.

18 Αυγούστου

Η μέρα σήμερα είχε στο πρόγραμμα περπάτημα στο βουνό Ceahlau. Εύκολη ανάβαση, πολλές οικογένειες, πολύ πράσινο, όμορφα τοπία, από τα οποία γενικώς η Ρουμανία δε μας άφησε καθόλου παραπονεμένες! Στο καταφύγιο – μεγαθήριο όπου φτάσαμε συναντήσαμε και τους διασώστες (Salvamont) από τους οποίους μάθαμε ότι οι υπηρεσίες τους είναι δωρεάν!! Στο γυρισμό μας έπιασε μία καλή καταιγίδα με πολύ χαλάζι, αλλά είχαμε προλάβει να κατεβούμε και να μπούμε στα αμάξια. Το μούσκεμα βέβαια δεν το γλυτώσαμε…

19 Αυγούστου

Λόγω της κακοκαιρίας σήμερα ο Constantin μας έκανε με τα αυτοκίνητα μία μικρή περιήγηση στην πόλη Piatra Neamt όπου μας έδειξε ένα βράχο για bouldering από τα πιο δύσκολα της Ρουμανίας. Αφού τραβηχτήκαμε λίγο για πλάκα, πήγαμε για φαΐ και στη συνέχεια σε ένα μεσαιωνικό μολδαβικό μοναστήρι, όπου ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρήκαμε στα 100 κρανία αγίων και μοναχών που είχαν διατηρημένα από το 1800 μ. Χ.! Πίσω στο καταφύγιο κάναμε ένα mini σεμινάριο, όπου ο καθένας δείξαμε τις τεχνικές που χρησιμοποιούμε στην χώρα για ασφάλιση. Όπως το είχαμε υποψιαστεί, οι Ρουμάνοι δεν ήταν και πολύ σχολαστικοί σε αυτό…

20 Αυγούστου

Ενώ οι Κορεάτες προτίμησαν να κάνουν περιήγηση στην Brasov και στο κάστρο του Δράκουλα, εμείς δεν αντέχαμε άλλη μία μέρα μέσα στο αυτοκίνητο και είπαμε να κάτσουμε πίσω. Κάναμε πάλι κάποιες διαδρομές sport και επιχειρήσαμε και μία 2 σχοινιών η οποία αποδείχθηκε πολύ απρόβλεπτη στην τοποθέτηση των ασφαλειών. Μετά το φαΐ κατεβήκαμε σε ένα φαραγγάκι κοντά στο καταφύγιο και ξαπλώσαμε στα χορτάρια με τον ήλιο να μας χτυπάει κι ένα άλογο πιο δίπλα να μας κάνει παρέα! Πραγματική χαλάρωση.

21 Αυγούστου

Το πρωί για ακόμα μία φορά πήγαμε σε sport διαδρομές και μετά το μεσημεριανό ξεκινήσαμε για πιο μεγάλες. Η Έφη, εγώ κι ένας από τους Κορεάτες, ο Daeho, μαζί με μία ακόμα σχοινοσυντροφιά Κορεατών θα σκαρφαλώναμε την Traseul 7 Noiembrie. Βαθμός (4a), 3 σχοινιές. Αφού κάναμε όμως την πρώτη, είδαμε ότι περνούσε η ώρα, και μιας και φοβηθήκαμε μη μας ξαναπιάσει η νύχτα, υποχωρήσαμε. Οι άλλοι σκαρφάλωσαν κι αυτοί τη μία σχοινιά αλλά στη συνέχεια είχαν πρόβλημα στο ραπέλ. Μετά από μία ώρα (!) και αρκετές υποδείξεις από όσους ήμασταν κάτω κατάφεραν τελικά να κατέβουν. Ενώ γενικά και τα 6 από τα 7 παιδιά που αναρριχούνταν ήταν δυνατοί αναρριχητές, τους έλειπε η εμπειρία σε βουνίσιες διαδρομές. Το βράδυ ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον αφού απολαύσαμε το παραδοσιακό ποτό “soju” και πολλές λιχουδιές των Κορεατών.

22 Αυγούστου

Τελευταία μέρα και κατευθυνόμαστε όλοι στον τοίχο Piatra Suhardului. Η Έφη, εγώ κι ο Constantin μπαίνουμε αυτή τη φορά στη Hornul Rosu. Βαθμός δυσκολίας (3b), 5 σχοινιές, τρομερή αισθητική! Ξεκίνημα με καμινάδα, ακολουθεί σχισμή και δίεδρο, τελείωμα με πανέμορφη κόψη. Στην κορυφή ακολούθησε μία μικρή συνέντευξη από τους Κορεάτες για ένα βίντεο – ντοκουμέντο που ετοίμαζαν. Στο καταφύγιο, μετά παό μία σύντομη συζήτηση – απολογισμό των εμπειριών που αποκτήσαμε στο camp, φάγαμε, ήπιαμε, διασκεδάσαμε και  τελικά αποχαιρετιστήκαμε πριν πέσουμε για ύπνο, αφού θα φεύγαμε πρωί – πρωί.

Σηκωθήκαμε λοιπόν το πρωί κι ενώ ο Constantin θα μας είχε κανονισμένο το γυρισμό μας στο Βουκουρέστι, λεωφορείο δεν ερχόταν και τελικά μετά από ένα επεισοδιακό πρωινό καταφέραμε να βρούμε μέσο επιστροφής. Στο Βουκουρέστι μείναμε μία μέρα σε κάτι φίλους που προλάβαμε να κάνουμε, οι οποίοι μας πρόσφεραν και μία μικρή περιήγηση στην πόλη. Την επόμενη μέρα τελικά επιβιβαστήκαμε στο τρένο του γυρισμού στην Ελλάδα με τη Ρουμανία να μην μπορεί να βγει από το μυαλό μας.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s