Τα πάθη της Καφετούλας

Δ1 τάξη 67ου Δημοτικού Σχολείου

Λύκοι

Η ιστορία, που σας παρουσιάζουμε, αναφέρεται στην Καφετούλα. Η Καφετούλα είναι μια αρκούδα, που μιλάει γι’ αυτά που πέρασε όταν ήταν σε αιχμαλωσία. Μιλάει στα παιδιά της τώρα που ζει ελεύθερη, γιατί θέλει να γνωρίσουν την ιστορία της, αλλά και να συνειδητοποιήσουν την αξία της ελευθερίας.

Να πώς αρχίζει :

«Ζούσα  με τη μαμά μου – πριν από δέκα χρόνια – στο φαράγγι του Βίκου. Κάθε μέρα πηγαίναμε στο ποτάμι. Εκεί τρέχαμε, σκαρφαλώναμε στα δέντρα, πίναμε νερό απ’ το ποτάμι και τρώγαμε μέλι, ψάρια, φρούτα του δάσους.

Μια μέρα, όμως, συνέβη κάτι συνταρακτικό. Ενώ η μαμά μου έπινε νερό απ’ το ποταμάκι κι εγώ πλατσούριζα πιο εκεί, ξαφνικά δύο άντρες πετάχτηκαν απ’ τους θάμνους με τα όπλα τους, πυροβόλησαν και σκότωσαν τη μαμά μου. Εγώ πανικοβλήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Στη συνέχεια, τους είδα να κατευθύνονται απειλητικά προς το μέρος μου. Μάταια προσπάθησα να τους ξεφύγω. Γλίστρησα κι έπεσα κάτω. Τότε με άρπαξαν γρήγορα, με έβαλαν σ’ ένα  κλουβί και με πήραν μαζί τους.

Έτσι, βρέθηκα κλεισμένη σε μια αυλή, χωρίς τη μαμά μου. Ένας   άντρας – ο αρκουδιάρης – με χτυπούσε με βέργα, μέχρι να μάθω να  στέκομαι όρθια για δύο λεπτά. Με άφηνε νηστική για μέρες και χωρίς   νερό. Άλλαξε η ζωή μου. Έχασα τη μαμά μου, τους φίλους μου και  προπάντων, την ελευθερία μου. Έπρεπε να φύγω το γρηγορότερο. Δεν μπορούσα, όμως, να πηδήξω το φράχτη, που υπήρχε, γιατί ήταν ψηλός, αλλά κι εγώ  ήμουν καλά δεμένη με ένα σκοινί γύρω από έναν πάσσαλο.

Πώς θα τα κατάφερνα;

Ευτυχώς, τα παιδιά του αρκουδιάρη έβλεπαν καθημερινά τον πατέρα τους, που με τυραννούσε. Με αγάπησαν κι έτσι, αποφάσισαν να με  ελευθερώσουν. Μια μέρα, έλυσαν το σκοινί που ήμουν δεμένη  κι άφησαν την πόρτα της αυλής ανοιχτή.

– Τέρμα τα βάσανά σου, Καφετούλα! Ώρα να επιστρέψεις εκεί που ανήκεις, στο δάσος.  Ελπίζουμε να συγχωρέσεις τον πατέρα μας, μου είπαν τα παιδιά στεναχωρημένα.

–  Σας ευχαριστώ  πολύ. Δε θα ξεχάσω ποτέ εσάς κι αυτό που κάνατε για  εμένα. Ευτυχώς που υπάρχετε κι εσείς, τα αποχαιρέτησα με βουρκωμένα  μάτια. Ύστερα, έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και τελικά, ξέφυγα.

Περπατούσα τρομαγμένη, πεινασμένη, ώσπου έφτασα σε ένα μεγάλο δρόμο. Εκεί με είδαν κάποιοι άνθρωποι και τηλεφώνησαν στην οργάνωση «Αρκτούρος». Οι άνθρωποί του ήρθαν αμέσως, με φρόντισαν κατάλληλα και με πήραν μαζί τους στο Νυμφαίο. Με ονόμασαν Καφετούλα . Επιτέλους, ένιωσα – και τώρα νιώθω – ασφάλεια, στοργή κι αγάπη».

Η Καφετούλα τώρα ζει ευτυχισμένη με τα αρκουδάκια της στο καταφύγιο του Αρκτούρου. Αν θέλετε κι εσείς να το διαπιστώσετε αυτό από κοντά, δεν έχετε παρά να την επισκεφτείτε.

Ονόματα                                                                            Επίθετα
Ορέστης Ανδριώτης
Αγάπη Ανεσιάν
Νανούλη Αρχοσασβίλι
Στέφανος Βαβούρας
Αντώνης Βογιατζής
Στεργιανή Βοζίκα
Θοδωρής Βουζδούκας
Ανδρέας Γιαννακόπουλος
Χριστίνα Γιούρτη
Ανέστης Γκαλάντε
Ζαφείρης Γκέχος
Κατερίνα Γκιουρτζίδου
Ζαφείρης Γκουντσίδης
Κωνσταντίνα Ζενκολάρι
Άλεξ Ισενάκης
Μαρία Καραγκιοζίδου
Ανδρέας Κοζμίδης
Στέλλα Κορδάτου
Γιώργος Κωνσταντινίδης
Σπύρος Σινάνις
Λευτέρης Σκορδίλης
Γεωργία Συμιτσιάδου
Αγγελική Τοπούζι
Advertisements
This entry was posted in Τα άγρια ζώα μπαίνουν σε τάξη. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s