Γλυκιά Ελευθερία

94ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, Τάξη:Δ2

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ξύπνησα μέσα στη ζεστή φωλιά μου, με την αίσθηση της μοναξιάς να με κυριεύει, καθώς δεν αντίκρισα τους γονείς μου. Ένιωσα μέσα μου την ψυχρότητα της μοναξιάς και μια αμυδρή καχυποψία πως κάποιος με παρακολουθεί. Δυστυχώς είχα δίκιο. Ξαφνικά νιώθω κάποιον να με αρπάζει και να με ρίχνει μέσα σε έναν σάκο ανελέητα. Πίστευα ότι αυτό ήταν το τέλος μου.

Μετά από ώρες μοναξιάς και πόνου ξαναείδα το φως του ήλιου. Βρέθηκα σ’ ένα διαφορετικό περιβάλλον απ’ το πατρικό μου έδαφος. Βρισκόμουν σ’ ένα μέρος γεμάτο με απομονωμένα, ταλαιπωρημένα και πονεμένα ζώα. Το θέαμα που αντίκριζα ήταν οδυνηρό. Είδα ζώα δυστυχισμένα, βυθισμένα στην κατάθλιψη και την μελαγχολία. Φοβόμουν ότι κι εγώ θα φτάσω σ’ αυτήν την άσχημη κατάσταση.

Ο πόνος και η πίκρα της ορφάνιας έγιναν κλάμα που μούσκεψε τη γούνα μου και την καρδιά μου. Εκείνη τη στιγμή μοιραζόμουν με άλλα ζώα μια τραγική κατάσταση που ράγιζε την καρδιά μου. Ένιωθα πως θα τη θρυμματίσει. Ξαφνικά κάποιος με άρπαξε βίαια και με έκλεισε σε ένα κλουβί μέσα στην απομόνωση.

Μέσα στο βαθύ μου ύπνο ονειρεύτηκα ότι πετούσα ανάλαφρη και ελεύθερη στον ουρανό. Έτσι που πετούσα είδα αστέρια να σχηματίζουν μια αρκούδα που μου έγνεψε φιλικά, στο μπλε του ουρανού. Αναρωτήθηκα αν αυτή η αρκούδα ήταν η μητέρα μου. Μετά από ώρες βαθύ ύπνου άκουσα έναν καλπασμό έξω απ’ το κλουβί μου. Ξαφνικά άκουσα μια φωνή, που την καταλαβαίνουν μόνο τα ζώα και μου είπε: «Ξέρεις που βρίσκεσαι; Είσαι μέσα σε ένα μέρος γεμάτο πονεμένα και συντετριμμένα ζώα. Στο τσίρκο.» Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ένα άλογο. Ήξερα για το τσίρκο και συνειδητοποίησα ότι εδώ θα περάσω τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου.

Μέρες εμφανιζόμουν μπροστά στον κόσμο αναγκασμένη  με πόνους να κάνω πράγματα  που δεν  μ’ αρέσουν. Όρθια  στα δυο πόδια με υποχρέωναν  να μιμούμαι ανθρώπους και καταστάσεις .Τα παιδιά γύρω γελούσαν ενώ χοντρά δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλα μου. Που είσαι γλυκιά μου μανούλα !Τόσες μέρες έκανα παρέα  με το άλογο που μου είχε πει που βρίσκομαι. Κάποια μέρα ξύπνησα από τις δυνατές , πονεμένες, κραυγές του φίλου μου. του αλόγου που το βασάνιζε ένας κακός άνθρωπος. Ξαφνικά είδα το άλογο να σπάει τα δεσμά του και να αρχίζει να τρέχει δίνοντας στο κλουβί μου μια δυνατή κλωτσιά, σπάζοντας το και λέγοντας μου να το ακολουθήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Εγώ χωρίς να χάσω χρόνο έτρεξα από πίσω του όπως  μου είπε. Τρέχαμε για πολλή ώρα ώσπου  σταματήσαμε για λίγο να ξεκουραστούμε. Σύντομα  ακούσαμε γοργά βήματα να έρχονται προς το μέρος μας. Μέσα απ’ τους θάμνους διακρίναμε τους φύλακες του τσίρκου. Χωρίς να χάσουμε χρόνο το βάλαμε στα πόδια. Κάποια στιγμή, εκεί που τρέχαμε το άλογο σκόνταψε και περίμενα να σηκωθεί, για να μην μας πιάσουν και τους δύο. Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε ένας φύλακας έπιασε και έδεσε το  άλογο. Αυτό όμως του έδωσε μια κλοτσιά και έσπασε τα σκοινιά. Ύστερα πετάχτηκαν όλοι οι φύλακες από τους θάμνους και το έπιασαν όλοι μαζί. Το καημένο το άλογο κουνιόταν πέρα δώθε για να σηκωθεί. Ξαφνικά είδα έναν φύλακα να παίρνει το όπλο του και να πυροβολεί. Μόλις το είδα αυτό, έντρομη, σιγά σιγά με ελαφρά βήματα προσπάθησα να απομακρυνθώ και τα κατάφερα.

Από τότε κάθε φορά  που παίζω με τους φίλους μου ελεύθερη και τρέχω στο δάσος χωρίς  φόβο, θυμάμαι εκείνο  το άλογο που σκοτώθηκε για την ελευθερία του και σκέφτομαι ότι η ελευθερία είναι τόσο σημαντική που χρειάζεται πολλές θυσίες. Καμιά φορά και την ίδια σου τη ζωή!

Advertisements
This entry was posted in Τα άγρια ζώα μπαίνουν σε τάξη. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s