9oς Πανελλήνιος Διαγωνισμός Παραμυθιού

Στον 9ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Παραμυθιού πήραν μέρος 20.000 παιδιά γράφοντας το δικό τους παραμύθι και τον Ιούνιο δόθηκαν τα βραβεία στα παιδιά που κέρδισαν. Από όλες τις συμμετοχές ένα παραμύθι έχει ξεχωριστή αξία για τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ. Το παραμύθι της Ειρήνης που είναι κηδεμόνας της Κατερίνας (δηλαδή συμμετέχει στα έξοδα διατροφής και περίθαλψης της αρκούδας Κατερίνας που βρίσκεται στο Καταφύγιο της Καφέ Αρκούδας στο Νυμφαίο της Φλώρινας) είναι εμπνευσμένο από τις δράσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ και η συγγραφέας του το αφιέρωσε στην αρκούδα Κατερίνα.

Ευχαριστούμε θερμά.

«Ο ξυλοκόπος και το αστέρι»

Ειρήνη Γράβαρη – μαθήτρια Δ’ τάξης

Μια φορά κι έναν καιρό στην καρδιά ενός πυκνού δάσους ζούσε ένας ξυλοκόπος , ο Κώστας. Όμως ο Κώστας δεν ήταν καλός ξυλοκόπος. Έκοβε ασταμάτητα τα δέντρα χωρίς να γνωρίζει πόση ζημιά μπορούσε να δημιουργήσει σε ένα δάσος.

Μια νύχτα, καθώς ο Κώστας γύριζε από τη δουλειά, κάθισε να ξαποστάσει στην αυλή, όταν ένα μικρό αστέρι έπεσε από τον ουρανό μπροστά στα πόδια του. Ήταν τόσο φωτεινό που η νύχτα έγινε μέρα μέσα στο δάσος. Ο ξυλοκόπος το πήρε δειλά στις χούφτες του. Τότε έγινε κάτι πολύ παράξενο! Το αστέρι του μίλησε!

–          Γειά σου Κώστα, είπε το αστεράκι.

–          Γειά σου, απάντησε ξαφνιασμένος ο Κώστας.  Με γνωρίζεις;

–          Ναι. Γνωρίζω όλο τον κόσμο.

–          Ποιο απ ‘ όλα τα αστεράκια είσαι, ρώτησε ο Κώστας .

–          Εγώ είμαι το αστεράκι ο Αρκτούρος, που βρίσκομαι στην προέκταση της ουράς του αστερισμού της Άρκτου. Προστατεύω τις αρκούδες και όλα τα ζώα.

–           Είσαι πολύ τυχερό που βρίσκεσαι εκεί ψηλά και γνωρίζεις όλο τον κόσμο, είπε ο Κώστας.

–          Θέλεις να έρθεις μαζί μου να κάνουμε μια βόλτα στο δάσος, πρότεινε το αστεράκι.

–          Ναι, το θέλω πάρα πολύ, απάντησε ο Κώστας.

–          Τότε ο Κώστας βρέθηκε να πετάει πάνω από το δάσος με το αστέρι δίπλα του.

Τι ακαταστασία είναι αυτή στο δάσος; Εδώ και εκεί ήταν σκορπισμένοι κορμοί δέντρων και τα ζώα, είχαν αναστατωθεί. Αλλά ήταν θυμωμένα, άλλα ήταν λυπημένα , άλλα είχαν τρομοκρατηθεί και άλλα αναστέναζαν.

Ο Κώστας, που στο μεταξύ συνέχιζε να πετάει πάνω από το δάσος, θέλησε να τους μιλήσει. Έτσι προσγειώθηκε δίπλα σε μια αρκούδα που ήταν λυπημένη.

–          Γειά σου, είμαι ο Κώστας. Εσένα πως σε λένε;

–          Γειά σου, είμαι η Κατερίνα, του είπε η αρκούδα.

–          Γιατί  είσαι λυπημένη, τη ρώτησε ο Κώστας.

–          Άστα, που να στα λέω! Πριν λίγο ήταν εδώ ένα ξυλοκόπος και έκοψε πολλά δέντρα. Οι ξυλοκόποι κόβουν καθημερινά δέντρα, με αποτέλεσμα εμείς οι αρκούδες, που τρεφόμαστε με τους καρπούς τους, να μην βρίσκουμε τροφή , είπε η Κατερίνα.

–          Μα, δεν τρώτε και ψάρια; ρώτησε ο Κώστας.

–          Τρώμε, αλλά έχουν λιγοστέψει από τη μόλυνση του νερού, είπε η Κατερίνα.

–          Εντάξει, κατάλαβα και νιώθω τη λύπη σου. Χάρηκα που σε γνώρισα, είπε ο κώστας.

–          Και εγώ χάρηκα που σε γνώρισα. Γειά σου.

Έτσι ο Κώστας άφησε την αρκούδα και θέλησε να μιλήσει σε ένα αναστατωμένο πουλί.

–          Γειά σου, είμαι ο Κώστας. Εσένα πως σε λένε;

–           Γειά σου, είμαι η Βέσνα, είπε το πουλί.

–          Γιατί είσαι αναστατωμένη, τη ρώτησε ο Κώστας.

–          Γιατί οι ξυλοκόποι κόβουν τα δέντρα, με αποτέλεσμα εμείς  που έχουμε τις φωλιές μας πάνω σ’ αυτά, να τις χάνουμε. Μάλιστα μερικές φορές χάνουμε και τις φωλιές με τα αυγά μας.

–          Αυτό είναι τραγικό. Πρέπει όμως τώρα να σε αποχαιρετήσω. Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα, είπε ο Κώστας.

–          Γειά σου Κώστα, είπε η Βέσνα.

Ο Κώστας απομακρύνθηκε από το πουλί και κατευθύνθηκε προς έναν πολύ θυμμωμένο λύκο.

–          Γειά σου , είμαι ο Κώστας. Εσένα πως σε λένε.

–          Γειά σου, εγώ είμαι ο Αντρέας, είπε ο λύκος.

–          Γιατί είσαι τόσο θυμωμένος, ρώτησε ο Κώστας.

–          Έχω θυμώσει πολύ με τους ξυλοκόπους, είπε ο Αντρέας.

–          Γιατί έχεις θυμώσει με τους ξυλοκόπους; Αφού εσείς οι λύκοι δεν τρέφεστε από τα δέντρα.

–          Το ξέρω ότι δεν τρεφόμαστε από τα δέντρα. Τρέφονται όμως τα περισσότερα ζώα που τρώμε! Όταν οι ξυλοκόποι κόβουν τα δέντρα, τα ζώα αυτά δεν βρίσκουν τροφή και φεύγουν, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε εμείς τροφή, είπε ο Αντρέας.

–          Έχεις δίκιο. Χάρηκα που σε γνώρισα. Γειά σου, αποχαιρέτησε το λύκο ο Κώστας.

Τέλος θέλησε να μιλήσει σε μια λυπημένη καμηλοπάρδαλη.

– Γειά σου, είμαι ο Κώστας. Εσένα πως σε λένε.

– Γειά σου, εγώ είμαι η Μπάρμπαρα, είπε η καμηλοπάρδαλη.

– Γιατί είσαι λυπημένη, τη ρώτησε ο Κώστας.

– Γιατί οι ξυλοκόποι κόβουν τα δέντρα, με αποτέλεσμα εμείς να μην βρίσκουμε τροφή για να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας.

– Λυπάμαι πολύ. Γειά σου, είπε ο Κώστας.

Ο Κώστας ήταν πολύ στεναχωρημένος. Κάθισε κάτω από ένα δέντρο με το αστεράκι στο πλάι του. Ένιωθε ότι ήταν υπεύθυνος για όλη αυτή την αναστάτωση.

–          Τι να κάνω, ρώτησε το αστεράκι. Η δουλειά μου είναι να κόβω τα δέντρα για να θρέψω την οικογένειά μου.

–          Ναι, αλλά πρέπει να κόβεις ορισμένα δέντρα, όπως τα γέρικα και τα άρρωστα. Επίσης είναι καλό να παίρνεις μέρος σε προγράμματα αναδάσωσης.

Έτσι ο Κώστας θέλησε να μιλήσει στα ζώα και να τους ζητήσει συγνώμη. Πέταξε και στάθηκε πάνω σε ένα βράχο.

–          Μπορώ να έχω την προσοχή σας, παρακαλώ είπε στα ζώα.

Όλα τα ζώα γύρισαν και τον κοίταξαν ξαφνιασμένα .

–          Μίλησα με πολλά ζώα του δάσους. Κατάλαβα τη ζημιά που σας κάνουν οι ξυλοκόποι κόβοντας τα δέντρα. Θέλω λοιπόν να σας ζητήσω συγνώμη.

–          Γιατί να μας ζητήσεις συγνώμη. Τι έκανες, τον ρώτησε η Βέσνα, το πουλί.

–          Είμαι και εγώ ξυλοκόπος. Κόβω πάρα πολλά δέντρα. Ακούγοντας τα παράπονά σας λοιπόν κατάλαβα το λάθος μου. Συγχωρέστε με και θα επανορθώσω. Θα φυτεύω δέντρα και θα κόβω μόνο τα γέρικα και τα άρρωστα. Επίσης θα μιλήσω και στους άλλους ξυλοκόπους. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι από αυτή τη δουλειά θρέφουμε και εμείς την οικογένειά μας.

–          Καταλαβαίνουμε και σε συγχωρούμε, είπε ένα λιοντάρι.

Ο Κώστας ευχαριστημένος αποχαιρέτησε το φίλο του το αστεράκι κι έτρεξε στο χωριό.

Από τότε άλλαξε πολύ. Δημιούργησε προγράμματα αναδάσωσης και μιλούσε στους άλλους ξυλοκόπους για τη φύση.

Μέσα σε λίγα χρόνια το δάσος έγινε όπως πριν. Τα ζώα γύρισαν στην παλιά τους ζωή.

Το ομορφότερο όμως είναι ότι ο ξυλοκόπος απόκτησε καινούργιους φίλους, τα ζώα και το αστεράκι, τον Αρκτούρο, που του χαμογελούσε ευχαριστημένο κάθε βράδυ από τον ουρανό.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο 9oς Πανελλήνιος Διαγωνισμός Παραμυθιού

  1. Ο/Η ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΝΑΝΟΥ λέει:

    Τι όμορφο παραμύθι….Συγχαρητήρια!

  2. Ο/Η adamhbl λέει:

    Υπέροχο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s