«Λευτεριά στον Ντάμπο (το ελεφαντάκι)»

(Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Λώρης Κέζα, από το σημερινό ΒΗΜΑ.)

Το τσίρκο είναι θέαμα του καλοκαιριού. Πάει από νομό σε νομό και μπορούμε να το εντοπίσουμε με τη μέθοδο του Κοντορεβιθούλη: ακολουθούμε την κοπριά. Οι τόνοι κοπράνων που αφήνει πίσω του είναι το έλασσον. Αυτό που ουσιαστικά αφήνει στο διάβα του είναι πολιτιστικά και ψυχολογικά περιττώματα. Αυτά έχει κατά νου ο κ. Σωτήρης Χατζηγάκης και συζητεί την απαγόρευση της εισόδου τέτοιων περιοδευόντων θιάσων. Βέβαια από την πολλή συζήτηση και την περίσκεψη του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, θα φύγει το θέρος και μαζί του τα καραβάνια με τα εξαθλιωμένα ζώα. Τον χειμώνα θα ξεχαστεί, πιθανώς θα γίνει αλλαγή υπουργού και του χρόνου τέτοια εποχή θα κάνουμε ακριβώς την ίδια κουβέντα. Τα ίδια δεν λέγαμε και πέρυσι και πρόπερσι; Βέβαια υπάρχει επίσημη εθνική φιλοζωική τζίφρα, γιατί στα λόγια και στις υποσχέσεις είμαστε καταπληκτικοί. Η Ελλάδα συμμετέχει στη Συνθήκη του Αμστερνταμ του 1997 και δεσμεύεται για την προστασία και τον σεβασμό των ζώων. Αυτό από μόνο του δεν επαρκεί για τον εκδιωγμό των θηριοδαμαστών. Χρειάζεται νόμος.

Εδώ και έναν μήνα ξεκίνησε μια συζήτηση για τους ελέφαντες στα τσίρκα που περιφέρονται στην επικράτεια. Κινητήριος μοχλός η οργάνωση ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, η οποία ανέβασε στο ΥouΤube ένα βίντεο όπου καταγράφεται βίαιη συμπεριφορά εκπαιδευτή. Οι εικόνες έγιναν αφορμή για ηλεκτρονική επίθεση στον κ. Χατζηγάκη. Από όλον τον κόσμο τον παροτρύνουν να απαγορεύσει την είσοδο σε όσες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται άγρια ζώα. Τα επιχειρήματα είναι τα στάνταρ: για να αιχμαλωτιστούν ως νεογέννητα σκοτώνονται κάποια άλλα ζώα της αγέλης. Για να μάθουν τα λιοντάρια να περνούν από φλεγόμενα στεφάνια και τα ελεφαντάκια να κάθονται σε ένα σκαμπουδάκι, τρώνε πολύ ξύλο. Αυτά όμως είναι γνωστά, όπως και οι άθλιες συνθήκες μετακίνησης, μέσα στην ντάλα, χωρίς νερό, σε κάτι στενά τρέιλερ. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, το τσίρκο είναι μια αθλιότητα από κάθε άποψη. Ας αφήσουμε όμως κατά μέρος τον υπουργό και την ολιγωρία του, τη δική του και των προκατόχων. Ας αφήσουμε τα τοπικά μικροσυμφέροντα που δίνουν τις άδειες. Υπάρχει μια απορία. Ποιοι είναι εκείνοι που πάνε και πληρώνουν για αυτό το θέαμα; Ακόμη και στην Disney εκδοχή είναι θλιβερό, στο καρτούν «Ντάμπο», παραγωγής 1941, με ήρωα ένα ελεφαντάκι που το κοροϊδεύουν όλοι γιατί έχει μεγάλα αφτιά. Ακόμη κι εκεί είναι θλιβερές οι σκηνές όπου εκτελεί τα νούμερα.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιοι αγνοούν τα περί συνθηκών εκπαίδευσης, φύλαξης και περιφοράς των ζώων. Ας απομονώσουμε το θέαμα. Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον στο να βλέπει κανείς έναν γίγαντα, το μεγαλύτερο θηλαστικό, να γονατίζει φορώντας ένα τσεβρεδάκι στο κεφάλι; Υπάρχει κάποια γοητεία σε έναν χιμπαντζή που είναι ντυμένος ναυτάκι; Εχει κάποιο εκπαιδευτικό νόημα να βλέπει κανείς από κοντά ένα θηρίο πρεζάκι, που του έχουν δώσει κατασταλτικά για να μη φάει τους θεατές; Κάτι πιθανώς μας διαφεύγει, μια γοητεία συγγενική εκείνης των γύφτων με την αρκούδα οριεντάλ χορεύτρια. Το βέβαιον είναι ότι εκατοντάδες γονείς ξεκινάνε σε όλη την επικράτεια να πάνε να δείξουν στα παιδιά τους κάτι το εξαιρετικό. Η φιλοζωία εν τούτοις είναι κάτι που εξελίσσεται και διδάσκεται, ειδικά σε μια κοινωνία με αγροτικές καταβολές όπου αξία έχουν μόνο τα οικόσιτα. Τα υπόλοιπα ούτε γάλα κατεβάζουν ούτε αβγά κάνουν. Τα άγρια ζώα στη συνείδηση του Ελληνα μόνο ζημιές κάνουν, χαλάνε τα μελίσσια, ορμάνε στα κοτέτσια. Στα αστικά κέντρα το λουράκι του σκύλου ήταν τεκμήριο ευζωίας από τη δεκαετία του ΄70 και εντεύθεν (πιο πριν η φροντίδα των ζώων άνευ συμφέροντος ήταν κάτι διαστροφικό).

Μόνο μια λεπτομέρεια μάς δίδει ελπίδες για το τέλος του τσίρκου, και αυτή δεν είναι η υπόσχεση του κ. Χατζηγάκη για νομοσχέδιο. Πρόκειται για την πρωτοβουλία των μαθητών του 2ου Δημοτικού Σχολείου της Χρυσούπολης. Εκεί λοιπόν, σε αυτή την κωμόπολη δίπλα στον Νέστο, τα παιδάκια βγήκαν στον δρόμο με τους δασκάλους για να αποτρέψουν τον κόσμο. Ελεγαν στους μεγάλους να μην πάνε στο θέαμα, ενώ οι τοπικές αρχές επέτρεψαν την εγκατάσταση του καραβανιού. Ερχονται καλύτερες γενιές, πιο υποψιασμένες, πιο αποφασιστικές. Αν δεν πατάει ψυχή, το τσίρκο θα κλείσει.

.

.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 απαντήσεις στο «Λευτεριά στον Ντάμπο (το ελεφαντάκι)»

  1. Ο/Η Mairh Nikolaidou λέει:

    Πολύ καλά τα λέει. Το άλλο ευχάριστο είναι πως σοβαρές και μεγάλες εφημερίδες (αλλά και ηλεκτρονικά ΜΜΕ) υποστηρίζουν έμπρακτα έναν σκοπό που πριν τον «αναλάβει» ο αρκτούρος θεωρούνταν περιθωριακός και ρομαντικός (και ανέφικτος!)

  2. Ο/Η fandis bastounis λέει:

    Έχετε υπολογίσει πόσοι πάνε στα τσίρκα; Είναι μεγάλος ο αριθμός των επισκεπτών δηλαδή μιλάμε για φαινόμενο μεγάλης έκτασης;

  3. Ο/Η Θανάσης λέει:

    Οι σκλάβοι στο νου, όταν βλέπουν σκλάβους στο σώμα νοιώθουν ευχάριστα.
    Οι δε πολιτικοί, απ ο,τι φαίνεται αισθάνονται άσχημα στην ιδέα να αφήσουν ακάλυπτη την ανάγκη των πρώτων.

  4. Ο/Η Ioanna Konstantopoulou λέει:

    Εχει κανονονιστεί κάποια άμεση κινητοποίηση ώστε να τελειώνουμε με αυτα τα μεσαιωνικά κόλπα?
    Αν ξέρετε κάτι ενημερώστε με!
    Πάντως και στην Αθήνα που βλέπω αφίσσες κάτω από γέφυρες κλπ δε γίνεται κάτι ωστε πραγματικά μετά από αυτο να μη ξαναπατήσουν όλοι αυτοί!
    Και ο εθνικός κήπος τα ίδια είναι!
    Περιμένω όλοι να κάνουμε κάτι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s